Кога разумот станува судија, срцето го губи својот мир
Има моменти кога човекот е повреден и, во својата горчина, почнува поинаку да гледа дури и на оние што некогаш биле покрај него.
Остриот збор станува отфрлање.
Советот станува напад.
Една грешка станува доказ дека сè било лажно.
И тогаш разумот, ако не е просветлен со смирение, почнува да поставува суд во нас — без сведоци, без милост и без можност другиот да се објасни.
Но Христос не нè научи да ги читаме срцата на другите.
Тој нè научи прво да го испитаме своето срце.
„Зошто ја гледаш раската во окото на брата си, а гредата во своето око не ја чувствуваш?“
Матеј 7:3
Ова не значи дека треба да молчиме пред неправдата или да ја нарекуваме неправдата — љубов.
Не.
Но постои голема разлика меѓу тоа да кажеме:
„Ова што го направи ме повреди“
и да кажеме:
„Јас знам зошто го направи тоа, знам што ти е во срцето и знам каков човек си.“
Првото е сведоштво за нашата болка.
Второто е суд над туѓото срце.
А човекот не е Бог за да ги знае тајните на срцето на својот ближен.
Осудата често започнува токму таму каде што престанува сигурноста, а започнува претпоставката.
Човекот кој примил љубов не го губи правото да биде повреден.
Не го губи ниту правото да не се согласи.
Но не треба поради една болка да го избрише секое добро што некогаш го примил.
Благодарноста не значи ропство.
Да се сеќаваме на доброто не значи дека треба да ја оправдуваме секоја грешка.
Тоа значи дека срцето не дозволува една рана да ја избрише целата историја на љубовта.
Затоа апостолот вели:
„Никому не враќајте зло за зло...“
Римјаните 12:17
Христијанинот не е повикан да победува во секоја расправија.
Повикан е да не го изгуби Христос во себе додека се обидува да докаже дека е во право.
Во Делата Апостолски читаме за првите христијани:
„А народот, што поверува, имаше едно срце и една душа...“
Дела 4:32
Едно срце не значи дека сите мислат исто.
Не значи дека никој никогаш не се повредува.
Не значи дека нема исправување, совет или укор.
Едно срце значи дека и покрај разликите, човекот не престанува да го гледа другиот како свој брат.
Срцето не може да биде едно кога во себе постојано чуваме список на туѓи неправди.
Кога секоја стара повреда ја чуваме како доказ против некого, ние можеби мислиме дека го паметиме минатото, но всушност му дозволуваме на минатото да управува со нашето срце.
И послушноста во Христос не е ропство.
Вистинската христијанска послушност не значи слепо потчинување на човек.
Таа е слободно смирение, доверба и одрекување од тврдоглавоста на сопствената волја — без да се напуштат вистината, совеста и Христовата заповед за љубов.
Понекогаш човек мисли дека ја брани вистината, а всушност ја брани својата гордост.
Понекогаш мисли дека има духовно расудување, а всушност само му верува на сопствениот гнев.
Затоа духовниот живот започнува со едно тешко прашање:
„А што ако и јас грешам?“
Дали сум погрешил?
Дали сум кажал нешто во гнев?
Дали сум припишал намера што другиот никогаш не ја имал?
Дали сум ставил зборови во туѓото срце што тој никогаш не ги кажал?
Дали мојата повреда станала причина да осудам човек?
Цар Давид не бара од Бога прво да ги промени неговите непријатели.
Тој се моли:
„Создај чисто срце во мене, Боже, и дух вистински обнови во мене.“
Псалм 50:10
Тука започнува исцелувањето.
Не со прашањето:
„Господи, што му е на мојот/ата брат/сестра?“
туку:
„Господи, што има во мене што треба да го исцелиш?“
Имај храброст да кажеш:
„Ме повреди.“
Но имај уште поголема храброст да кажеш:
„Можеби и јас тебе те повредив.“
Побарај правда кога е потребно.
Но не барај оправдување за својата гордост.
Сеќавај се на туѓите грешки само толку колку што е потребно за да стекнеш расудување, а не толку за да ја заборавиш љубовта.
И кога некој ќе те советува, не брзај веднаш да видиш непријател.
Понекогаш љубовта тивко милува.
Но понекогаш љубовта и кажува:
„Застани. Ова не ти користи.“
И двете можат да бидат љубов, ако доаѓаат од чисто срце.
Затоа, понекогаш најголемата победа не е да докажеш дека си бил во право.
Најголемата победа е да му се приближиш на оној со кого си се судрил и да кажеш:
„Брате/Сестро мој/а, прости ми за она што го кажав во мојот гнев. Прости ми за она што го мислев без да знам. Ако ти ми згреши — ти простувам. Ако јас тебе ти згрешив — прости ми. Не сакам да победам против тебе. Не сакам да те изгубам поради мојата гордост.“
Ова е покајание.
Не за другиот да биде понизен пред нас, туку за нашата сопствена волја да биде смирена пред Бога.
Ова е љубов.
Не затоа што мора да се согласиме за сè, туку затоа што не сакаме несогласувањето да нè претвори во непријатели.
Ова е вистинскиот компромис во Христа:
Не компромис со вистината, туку откажување од сопствената гордост.
И ова е благословена послушност:
Кога човекот, оставајќи ја настрана осудата и тврдоглавоста, може во мир да каже:
„Благословен да си. И јас грешев. Да почнеме одново — од вистината, од простувањето и од љубовта.“
Зашто пред Христа не победува оној што го има последниот збор.
Победува оној што прв направил место во своето срце за покајание.
А кога срцето ќе се очисти од осудата, повторно може да го почувствува мирот.
Затоа, не брзај да бидеш судија.
Моли се да бидеш човек со чисто срце.
Зашто само чистото срце може правилно да ја види и туѓата грешка — без да престане да го сака човекот.
☦️ Господи Исусе Христе, очисти го нашето срце од осуда, гордост и гнев, и научи нè да ја љубиме вистината без да престанеме да го/ја љубиме нашиот/ата брат/сестра. Амин.
О.Т
Повеќе: Огнот на благодатта што го очистува срцето, Исусовата молитва - Свети Алексиј Мечев
Текстовите на овој блог се подготвени со многу труд од страна на Православни Духовни поуки од Светите Старци.
Строго е забрането копирање на текстовите и нивно директно објавување на Фејсбук страници, групи или други веб-сајтови. Доколку сакате да споделите некоја поука, ве молиме направете го тоа исклучиво преку споделување на директниот линк од блогот, со цел да се почитува авторскиот труд. Ви благодариме на разбирањето! Христос Воскресе!
Comments
Post a Comment
Напиши коментар