Кога се каеме и за доброто што не сме го направиле
Во светата исповед човекот најчесто се сеќава на она што го направил. Се присетува на зборовите со кои повредил, на постапките со кои го ожалостил Бога и својот ближен, на страстите на кои им дал место во своето срце и на падовите што ја оптовариле неговата совест.
Но постои и едно потивко покајание, кое често го забораваме.
Покајание за доброто што можевме да го направиме, а не го направивме.
Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. За човекот кому му требаше само еден утешен збор, а ние молчевме.
За раката што можевме да ја подадеме, но ја повлековме.
За простувањето што го одложивме, мислејќи дека имаме уште многу време.
За молитвата што можевме да ја принесеме, но ја заменивме со грижи.
За посетата што постојано ја одложувавме.
За љубовта што ја почувствувавме, но не ја покажавме.
За доброто што Бог го стави пред нас, а ние поминавме покрај него.
Не само злото што го правиме, туку и доброто што го пропуштаме
Човекот не се оддалечува од Бога само преку она што го прави против Него. Понекогаш се оддалечува и преку она што престанува да го прави за Него.
Колку можности поминуваат низ нашиот живот незабележано!
Еден тажен човек што Бог ни го испратил за да го утешиме.
Еден осамен човек кој можел да ја почувствува Божјата љубов преку нашето присуство.
Една навреда која можела да биде победена со простување.
Една неправда која можела да биде исправена со добрина.
Еден ден кој можел да биде посветен на молитва, а поминал во празни разговори, грижи и суетни мисли.
И така, ден по ден, нешто во нас останува неплодно.
Не затоа што Бог не ни дал можност, туку затоа што ние не сме ја препознале.
Бог не бара од нас големи дела, туку верност во малото
Господ не бара од човекот големи дела според човечките мерила. Понекогаш од нас бара нешто многу едноставно: да не поминеме рамнодушно покрај човекот што страда.
Да кажеме:
„Прости ми.“
„Бог да те благослови.“
„Ќе се помолам за тебе.“
Да нахраниме гладен.
Да посетиме болен.
Да утешиме ожалостен.
Да премолчиме кога нашиот јазик сака да осуди.
Да направиме добро, дури и кога никој нема да дознае.
Зашто пред Бога ништо од тоа не е мало.
Она што за светот е незабележливо, пред Бога може да биде драгоцено.
Колку Божји повици сме оставиле без одговор?
Понекогаш човекот чувствува во срцето дека треба да направи нешто добро, но го одложува.
„Утре ќе се јавам.“
„Другпат ќе простам.“
„Кога ќе имам време, ќе се помолам.“
„Кога ќе бидам подобар, ќе почнам да му служам на Бога.“
Но животот не ни е ветен утре.
Ни е даден овој ден.
Затоа покајанието не треба да остане само споменување на минатото. Тоа треба да стане промена на сегашноста.
Не плачи само за вчерашниот пад — стани денес.
Не жали само што не си го направил доброто вчера — направи го денес.
Не се прашувај само колку си згрешил — туку прашај :
„Господи, што можам денес да направам за да бидам корисен на мојот ближен?“
Не дозволувај Божјите дарови да останат закопани
Бог не го очекува од нас она што не ни го дал.
Но она што ни го дал — време, љубов, сила, можност, збор, ум, срце — не треба да остане неискористено.
Дарот што не се употребува за добро, со текот на времето може да стане товар на совеста.
Затоа не дозволувај твојот живот да помине само во избегнување на злото.
Православниот христијанин не е повикан само да не прави зло.
Повикан е да прави добро.
Не е доволно да не мразиме — треба да сакаме.
Не е доволно да не повредуваме — треба да лекуваме.
Не е доволно да не осудуваме — треба да се молиме.
Не е доволно да не му правиме зло на ближниот — треба да му бидеме ближен.
Покајанието е враќање кон Бога
Кога човек ќе го разбере ова, неговото покајание станува подлабоко.
Тогаш пред Бога не стои само со зборовите:
„Господи, прости ми за злото што го направив.“
Туку и:
„Господи, прости ми за доброто што го видов, а го одминав.“
„Прости ми за љубовта што можев да ја покажам, а ја сокрив.“
„Прости ми за човекот кому можев да му помогнам, а не му помогнав.“
„Прости ми за молитвите што ги одложував.“
„Прости ми за времето што ми го даде, а јас го потрошив без Тебе.“
Но тука не завршува .
Нашата надеж не е во тоа што сме направиле, туку во Божјата милост.
Ако човек искрено се врати кон Бога, ниту неговото минато не мора да биде крај.
Бог може да направи плод и од годините што сме ги потрошиле.
Може да ја претвори нашата слабост во смирение, нашите падови во мудрост, нашите солзи во молитва, а нашите пропусти во нова ревност.
Затоа не дозволувај минатото да те убие со очај.
Ако си пропуштил да сакаш — сакај денес.
Ако си пропуштил да простиш — прости денес.
Ако си пропуштил да се молиш — застани пред Бога денес.
Ако си пропуштил да направиш добро — направи го денес.
Ако си го закопал дарот што Бог ти го дал — извади го од земјата и стави го во служба на љубовта.
Не знаеме колку време ни останува.
Но знаеме дека денес сè уште можеме да направиме добро.
И можеби токму тоа е најубавиот плод на вистинското покајание: не само да плачеме за она што било, туку со Божја помош да станеме поинакви од она што сме биле.
Господи, не дозволувај моето срце да остане неплодно
Господи, кога ќе видам човек што страда — научи ме да не поминам покрај него.
Кога ќе треба да простам — скрши ја мојата гордост.
Кога ќе треба да помогнам — избави ме од себичноста.
Кога ќе треба да молчам — зауздај го мојот јазик.
Кога ќе треба да зборувам за добро — не дозволувај стравот да ме замолчи.
И кога ќе ми дадеш можност да направам добро, не дозволувај да ја одложам.
Зашто не сакам еден ден пред Тебе да стојам само со спомен на она од што сум се воздржал.
Сакам, Господи, со Твојата благодат, да принесам и плод.
Макар мал.
Макар скриен.
Макар никој на земјата да не го види.
Само Ти да го видиш.
И само Тебе да Ти биде за слава.
Господи Исусе Христе, Сине Божји, помилуј ме мене грешниот и научи ме не само да го избегнувам злото, туку со љубов да го исполнувам доброто што ми го доверуваш.
Амин.
О.Т
Текстовите на овој блог се подготвени со многу труд од страна на Православни Духовни поуки од Светите Старци.
Строго е забрането копирање на текстовите и нивно директно објавување на Фејсбук страници, групи или други веб-сајтови. Доколку сакате да споделите некоја поука, ве молиме направете го тоа исклучиво преку споделување на директниот линк од блогот, со цел да се почитува авторскиот труд. Ви благодариме на разбирањето! Христос Воскресе!
Comments
Post a Comment
Напиши коментар