Кога во бракот едниот живее со Црквата, а другиот е рамнодушен

• 0 коментари • прегледи • ... минути читање

Кога во бракот едниот живее со Црквата, а другиот е рамнодушен

Во едно брачно заедништво, кога едниот редовно оди во црква, се моли, духовно се подвизува и настојува да живее близу до Христос, а другиот останува рамнодушен, не се потребни гнев, притисок и постојани прекори. Потребни се голема расудливост, многу љубов, многу трпение и, пред сè, смирение.

Зашто бракот не е место за наметнување.

Не е бојно поле.

Не е судница во која едниот го осудува другиот.

Бракот е пат на заедничко одење, дури и тога Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. ш кога едниот духовно чекори побрзо, а другиот заостанува.

Оној што оди во црква не треба да се чувствува повозвишен. Не смее во себе да помислува: „Јас сум близу до Бога, а тој е рамнодушен.“ Тоа е големо искушение. Зашто често се случува човек да оди во црква, а сè уште да не стекнал вистински црковен дух. Може да запали свеќа, а љубовта сè уште да не се разгорела во неговото срце. Може да се моли со усните, а со своето однесување да ги повредува ближните.

Верата не смее да стане камшик во домот.

Не смее да биде повод за расправии.

Не смее да стане мерило за споредување и гордост.

Напротив, верата треба да се пројавува како мир, кротост, добрина, простување и саможртва.

Другиот нема да Му се приближи на Христос затоа што го принудуваме.

Нема да почне да оди во црква затоа што го обвинуваме.

Нема да се научи на молитва затоа што му викаме.

Нема да ја засака Црквата ако во својот дом гледа раздразливост, осудување и суровост.

Најсилниот начин да сведочиме за Христос е нашиот сопствен живот. Другиот треба да види дека Црквата нè направила подобри луѓе – поспокојни, поспремни да простуваат, потрпеливи, поблаги, постојани и посмирени.

Така, сопругот или сопругата ќе може да рече:

„Откако Му се приближи на Бога, стана уште почовечен. Не ме притиска, не ме понижува, не ме навредува, туку ме сака уште повеќе.“

Тоа е вистинската мисија во бракот.

Верниот сопруг или верната сопруга е повикан тивко да се моли за другиот, без да се истакнува. Да оди во црква без да се враќа дома со чувство на надмоќност. Да пости без да бара и другиот да го прави истото. Да се прекрстува без да му се потсмева на оној што не се прекрстува. Да љуби без да очекува возврат.

Љубовта има сила каква што притисокот никогаш нема.

Тивката молитва има сила што викотниците никогаш не ја поседуваат.

Добриот пример има сила што многут Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. е зборови не можат да ја заменат.

Тоа, секако, не значи дека човекот на верата треба да ја крие својата вера. Напротив. Нека ја исповеда, но со мир. Нека го кажува она во што верува, но без фанатизам. Нека го чува својот духовен живот, но без да направи другиот да се чувствува туѓинец во сопствениот дом.

Едно е да бидам цврст во својата вера, а сосема друго да станам суров.

Едно е да Го љубам Христос, а друго да го презирам човекот кој сè уште не Го запознал.

Едно е да се молам за другиот, а сосема друго да го осудувам.

Да не забораваме дека Бог има Свое време за секоја душа. Оној што денес е рамнодушен, утре може да биде допрен од Божјата благодат. Оној што денес не сака ништо да слушне, можеби преку некоја болка, искушение, тивка молитва или добар пример ќе го отвори своето срце.

Не сме ние тие што го спасуваме човекот.

Христос спасува.

Нашата задача е да љубиме, да се молиме и да не станеме пречка за дејството на Божјата благодат.

Ако другиот е рамнодушен, да не го напаѓаме. Да го покриеме со молитва. Да го придобиеме со кротост. Да му покажеме дека верата не нè направила тешки луѓе, туку луѓе со широко и милостиво срце.

Нека во домот владее мир.

Нека има заемна почит.

Нека има искрен разговор.

Неделата да не стане повод за расправија.

Постот да не стане причина за негодување.

Ниту едно црковно прашање да не биде повод за студенило меѓу сопружниците.

Зашто честопати искушението не го напаѓа само рамнодушниот, туку и верниот, правејќи го нагол, строг, претерано барачки и тежок за ближните. И тогаш, без да забележи, наместо да Го сведочи Христос, го пројавува сопствениот егоизам.

Верата во бракот бара духовна префинетост.

Бара почитување на слободата на другиот.

Бара молитва со солзи, а не зборови изговорени во гнев.

Бара љубов што трпеливо чека, а не барања што притискаат.

Но, ако рамнодушноста на другиот премине во потсмев, непочитување Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. , навредување, забрана на верата или психолошко малтретирање, тогаш е потребен сериозен пристап, духовна расудливост, јасни граници и совет од искусен духовник. Љубовта не значи да ја прифатиме навредата како нешто нормално. Љубовта има трпение, но има и достоинство.

Во повеќето случаи, патот е едноставен, но тежок:

да не престанеме да љубиме;

да не престанеме да се молиме;

да не престанеме да се надеваме.

Сопругот или сопругата не се непријатели затоа што не одат во црква. Тоа е човек кој можеби сè уште не ја почувствувал сладоста на Христовата љубов. А таквиот човек не бара напад. Му се потребни љубов, молитва и жив пример.

Во бракот не сме повикани да го победиме другиот.

Повикани сме да го љубиме.

Не сме повикани насила да го натераме да поверува.

Повикани сме со својот живот да му покажеме дека Христос е мир, светлина и љубов.

И многупати, таму каде што зборовите не успеале, молитвената тишина проговорила.

Таму каде што притисокот ги затворил вратите, љубовта ги отворила.

Таму каде што гневот ги стврднал срцата, смирението ги омекнало.

Затоа, кога во едно семејство едниот е близу до Црквата, а другиот е рамнодушен, верата нека не стане причина за разделба на срцата. Нека стане мост. Нека стане светлина. Нека стане благослов.

Христос знае.

Христос чека.

Христос тивко дејствува.

И многупати го преобразува човекот не тогаш кога ние го притискаме, туку кога Му дозволуваме Нему да дејствува на Свој начин и во Своето време.

извор:Протопрезвитер Димитриос Аргирис

⚠️ Важна напомена за преземање содржини:

Текстовите на овој блог се подготвени со многу труд од страна на Православни Духовни поуки од Светите Старци.

Строго е забрането копирање на текстовите и нивно директно објавување на Фејсбук страници, групи или други веб-сајтови. Доколку сакате да споделите некоја поука, ве молиме направете го тоа исклучиво преку споделување на директниот линк од блогот, со цел да се почитува авторскиот труд. Ви благодариме на разбирањето! ХРИСТОС ВОСКРЕСЕ!