Братството не се крши од човечка грешка. Се крши кога срцето ќе стигне да осуди, пред да стигне да се помоли.
„Бидејќи, ако им ги простите на луѓето гревовите нивни и вам ќе ви ги прости вашиот Отец небесен; ако, пак, не им ги простите гревовите на луѓето, и вашиот Отец нема да ви ги прости вашите" (Матеј 6:14-15).
Господ јасно ја поврзува нашата прошка со прошката што им ја даваме на другите.
Во еден мал и тивок манастир, таму каде што зората доаѓаше како псалм над камените ѕидови и денот започнуваше со знакот на Крстот, живееја двајца браќа, отец Теофил и отец Гаврил. Секое утро, пред сонцето да ги стопли дворовите на манастирот, тие заедно слегуваа до чешмата и полнеа земјени стомни со вода за братството.
Едно утро, додека се качуваа по тесната пате
Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината.
ка, отец Гаврил стапна несмасно на еден влажен камен и се лизна. Во обидот на отец Теофил да го задржи, стомната му се излизга од рацете, падна на земја и се скрши на парчиња. Водата се распрсна по земјата, како изгубен труд.
Отец Гаврил го спушти погледот. Лицето му потемне од тага.
„Прости ми, брате мој. Поради мојата невнимателност ти нанесов штета.“
Отец Теофил не ја погледна прво скршената стомна. Го погледна својот брат. Го крена со кроткост и му рече:
„Бог да ти прости, а да ми прости и мене уште повеќе. Денес падна ти, утре може да паднам јас. Да не ја зголемуваме штетата со тага и осуда. Една стомна се изгуби. Љубовта нека не се изгуби.“
Малку подалеку стоеше Игуменот на манастирот. Виде сè што се случи, ги слушна зборовите, но не проговори. Ја задржа својата тишина, како што старите го чуваат темјанот додека не дојде време да замириса.
Вечерта, по богослужбата, ги повика сите отци во гостилницата. Пред нив стави две стомни. Едната беше нова, чиста, без никаква трага. Другата беше стара, со видлива пукнатина од страна.
„Која би ја земале за послушание?“ – праша тој.
Повеќето ја покажаа онаа неоштетената. Старецот мирно се насмевна. Ги наполни и двете со вода и излезе во градината. Прошета полека по патеката. Новата стомна ја задржа целата вода. Распуканата, пак, оставаше мали капки зад себе, без да се гледа дека нуди нешто.
Кога стигнаа до крајот на патот, Старецот се сврте и им ја покажа патеката на браќата. Таму каде што поминуваше распуканата стомна, изникнале полски цвеќиња. На другата страна земјата останала сува.
Тогаш рече:
„Гледате ли, отци? Таму каде што ние гледаме пукнатина, Бог може да гледа пат за да помине Неговата благодат. Стомната губеше вода, но не ја губеше својата цел. Со својата слабост (капки) го напои патот. Така е и со човекот. Еден паѓа од невнимание, друг повредува без да сака, трет носи пукнатина која само Бог ја знае. Ако го пресретнеме со осуда, го сушиме. Ако го покриеме со молитва, може од неговата грешка да процвета покајание.“
Потоа го погледна отец Теофил и отец Гаврил и продолжи:
„Денес еден брат направи грешка. Другиот, пак, пред себе најде голема прилика: да биде како Христос. Зашто најголемо богатство не е никогаш да не згрешиш, туку кога ќе те ожалостат, да не ја изгубиш љубовта.“
Од тој ден, кога некој брат ќе згрешеше, монасите не трчаа да го поправат со строгост. Прво ја наведнаа главата и велеа во себе:
„Господи, помилуј го мојот брат, а помилуј и мене. Тој падна денес јавно, јас паѓам секој ден тајно.“
И Игуменот обично велеше:
„Денес е тој, утре јас. Сега се скрши неговата стомна, утре може да се скрши мојата. Бог не се уморува да ни простува. Да не брзаме, значи, ние да осудуваме.“
Зашто вистинската победа на христијанинот не е да докаже дека бил во право. Туку да се прекрши во себе и да рече:
„Христе мој, прости му на оној што ме ожалости, и прости ми и мене за сè со што Те ожалостив Тебе и луѓето.“
Оваа молитва не прави врева. Не бара ракоплескање. Се воз
Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината.
несува тивко како темјан пред Бога и носи мир таму каде што малку порано имало рана.
Друго е да си во право. Друго е да имаш Христос во себе.
Кога се молиш за оној што те ожалостил, не ја оправдуваш неговата грешка. Го штитиш своето срце од осуда и му дозволуваш на Бога да исцели сè што ти не можеш.
„...молете се еден за друг, за да се исцелите...“ (Јаков 5:16).
⚠️ Важна напомена за преземање содржини:
Текстовите на овој блог се подготвени со многу труд од страна на Православни Духовни поуки од Светите Старци.
Строго е забрането копирање на текстовите и нивно директно објавување на Фејсбук страници, групи или други веб-сајтови. Доколку сакате да споделите некоја поука, ве молиме направете го тоа исклучиво преку споделување на директниот линк од блогот, со цел да се почитува авторскиот труд. Ви благодариме на разбирањето! ХРИСТОС ВОСКРЕСЕ!
Comments
Post a Comment
Напиши коментар