„Не собирајте пепел од туѓата душа“ - Свети Николај Велимировиќ

• 0 коментари • прегледи • ... минути читање

„Не собирај пепел од туѓата душа“

Светителот Николај Велимировиќ со  јасност ни ја покажува пропаста помеѓу тоа како Христос се однесуваше кон луѓето и како најчесто постапуваме ние:

„Христос бараше добро кај секој човек, а ние бараме зло. Христос бараше добро кај луѓето, сакајќи да ги оправда, а ние бараме зло, за да ги осудиме. На Христос Му беше тешко да зборува за туѓите гревови, а нам ни е пријатно. Христос со збор ги претвораше грешниците во праведници, а ние со зборови од грешниците правиме уште поголеми грешници. Христос ги спасуваше луѓето, а ние ги погубуваме. Во тоа е разликата. Но, сепак, и ние можеме да бидеме слични на Христос“.

Овие зборови се од неговата проповед „За царските синови“ во книгата „Проповеди под гората“. Таму има и една прекрасна слика: Христос ја дуваше пепелта од човечките души, а ние ја собираме.

Ова е кажано многу точно. Христос го гледаше човекот подлабоко од неговиот грев. Тој го гледаше не само падот, туку и ликот Божји; не само вината, туку и можн Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. оста за покајание; не само она што човекот станал, туку и она што може да биде ако го допре милоста.

Така Тој разговараше со Самарјанката кај бунарот. За Јудејците, општењето со Самарјаните беше неприфатливо, па и самата жена се зачуди: „Како Ти, бидејќи Јудеец, бараш од мене, жена Самарјанка, да пиеш?” (Јован 4:9). Но, Христос не помина покрај нејзиниот живот, не ја понижи со нејзиното минато, ниту пак го искористи нејзиниот грев како повод за отфрлање. Тој ѝ го отвори патот кон живата вода.

Така постапи и со жената затечена во грев. Околу неа веќе беше подготвен суд. Луѓето гледаа виновник и беа подготвени да фрлаат камења. Христос не го нарече гревот добро, но и не го предаде човекот на растргнување на туѓата праведност. Тој рече: „Кој од вас е без грев, нека прв фрли камен на неа!” (Јован 8:7), а потоа: „Ни Јас не те осудувам. Оди си и немој повеќе да грешиш.“ (Јован 8:11). Во овие зборови нема владеење на гревот. Во нив има милост која му остава иднина на човекот.

Така беше и со Закхеј. Толпата во него гледаше митар, грешник, човек со лош углед. Христос го виде о Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. ној кој сè уште може да се спаси. Тој влезе во неговиот дом, иако луѓето негодуваа: „Отиде во куќа на грешен човек“ (Лука 19:7). И токму тоа доаѓање го разбуди покајанието кај Закхеј: тој вети дека ќе им даде половина од својот имот на сиромасите и дека четирикратно ќе им врати на оние кои ги навредил. Христос не го понижи со срам – и кај човекот се разбуди совеста.

Нашиот поглед често е спротивен. Ние ја забележуваме раската во окото на својот брат, а не ја гледаме гредата во сопственото. Господ за ова зборува директно: „Или, како ќе кажеш на брата си – чекај да ти ја извадам раската од окото; а, пак, ете, во твоето око има греда?“ (Матеј 7:5). Значи, работата не е во тоа дека туѓиот грев воопшто не треба да се гледа. Работата е во тоа со какво срце гледаме.

Може да го гледаш гревот и да страдаш за човекот. А може да го гледаш гревот и со него да ја храниш сопствената самоправедност. Може да ја кажеш вистината така што таа ќе стане лек. А можеш да ја кажеш и така што таа ќе стане камен. Понекогаш не осудуваме затоа што ја сакаме вистината, туку затоа што на позадината на туѓиот пад самите на себе си изгледаме повисоки.

Еве каде започнува вистинската проверка на срцето. 

Тешко ни е да зборуваме за туѓиот грев – или ни е пријатно? Сакаме човекот да се подигне – или сакаме сите да дознаат колку ниско паднал? Бараме во него барем искра добро – или собираме пепел за да докажеме дека таму повеќе нема што да гори?

Евангелието не нè учи на слепило и рамнодушност кон злото. Апостол Павле вели: ако некој падне во некаков грев, треба да го исправате, но „со духот на кротоста“ (Гал. 6:1), пазејќи се себеси да не бидете искушани. Тоа е христијанската мера: да не молчиш од к Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. укавичлук, но и да не укоруваш од чувство на супериорност.

Светителот Николај Велимировиќ нè потсетува: Христос ги спасуваше луѓето, а ние често ги погубуваме со зборови. И тоа е страшно, бидејќи зборот навистина може или да подигне, или да докрајчи. Еден збор ја враќа надежта. Друг дефинитивно го уверува човекот дека е непоправлив.

Да се биде сличен на Христос значи да се учиме да го гледаме човекот не само во моментот на неговиот пад. Да не го оправдуваме гревот, но и да не му ставаме крст на човекот пред тоа да го стори Бог. Да не ги собираме туѓите слабости во паметењето на срцето. Да не го правиме туѓиот пад тема за задоволство, озборувања и внатрешна супериорност.

Христос го дуваше пепелта од човечките души. А ние, барем да не ја собираме.

⚠️ Важна напомена за преземање содржини:

Текстовите на овој блог се подготвени со многу труд од страна на Православни Духовни поуки од Светите Старци.

Строго е забрането копирање на текстовите и нивно директно објавување на Фејсбук страници, групи или други веб-сајтови. Доколку сакате да споделите некоја поука, ве молиме направете го тоа исклучиво преку споделување на директниот линк од блогот, со цел да се почитува авторскиот труд. Ви благодариме на разбирањето! ХРИСТОС ВОСКРЕСЕ!