Молитвата не се зборови. Таа е став на срцето.

• 0 коментари • прегледи • ... минути читање

Молитвата не се зборови. Таа е став на срцето.

Еден млад монах отишол некогаш кај својот старец со тешка тага. Не ја изгубил верата, туку го изгубил чувството на топлина. Ја кажувал молитвата, но во себе не чувствувал утеха. Усните му шепотеле: „Господи Исусе Христе, помилуј ме“, но неговото срце останувало немо, тврдо, суво, како земја што долго време не видела дожд.

„Старче“, рекол тој, „ја кажувам молитвата, но ништо не чувствувам. Срцето не ми се затоплува. Дали целиот овој труд е залуден?“

Старецот го погледнал со духовно расудување. Не побрзал површно да го утеши, ниту пак му ветил духовна сладост. Бидејќи во православниот живот молитвата не се мери со она што човекот го чувствува, туку со тоа дали му останува верен на Бога тогаш кога ништо не чувствува. Молитвата не е барање на емотивни возбудувања, туку исповедање на верата, покајание на срцето и стоење пред Христос.

Па му рекол: „Чедо мое, не ја мери молитвата со утехата што ја чувствуваш. Бидејќи едно е благодатта Божја, а друго е чувството на благодатта. Бог може да дејствува длабоко во тебе, додека ти чувствуваш сувост. Како што семето останува скриено во земјата пред да се појави плодот, така и молитвата многупати дејствува тајно, пред срцето очигледно да се затопли“.

Младиот монах ништо не кажал. Овие зборови не ја милувале неговата слабост, туку ја исцелувале.

Старецот продолжил: „Молитвата не започнува од усните за да заврши на усните. Усните се само врата. Умот треба со смирение да слезе во срцето, а срцето да застане пред Христос не со фантазии, не со сентименталности, не со свои сопствени идеи, туку со покајание. Кога велиш: ’Господи Исусе Христе, помилуј ме‘, ти исповедаш дека Ис Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. ус Христос е Господ и Бог. Исповедаш дека ти си болен. Исповедаш дека не се спасуваш со сопствените сили. Бараш милост, а не плата. Бараш очистување, а не само утеха“.

И го потсетил на зборовите на Господ: „Без Мене не можете да направите ништо“. Бидејќи тоа е основата на молитвата. Човекот кој вистински ја кажува молитвата не прави приказ на својата духовност. Тој стои како сиромав пред Божественото Богатство. Стои како болен пред Лекарот. Стои како митар (цариник) и не ги крева очите нагоре, туку се удира во градите и бара милост.

„Затоа, нека не те вознемирува“, рекол старецот, „ако срцето ти изгледа студено. Нека те вознемирува само ако ја засакаш таа студенилост. Нека те плаши ако ја напуштиш молитвата. Нека те боли ако твојот ум им се предаде на помислите и не се враќа кај Христос. Сувоста, кога е придружена со упорност и смирение, станува училиште. Студенилото, кога води кон покајание, Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. станува повод за очистување. Но, кога невниманието (мрзливоста) се оправдува, тогаш таа станува мрак“.

Па му додал уште и ова: „Отците не ни ја предадоа молитвата како просто повторување на зборови. Ни ја предадоа како трезвеноумие . Како чување на умот. Како очистување на срцето од страсните помисли. Затоа Светот Писмото вели: „Од сè, што е за пазење, најмногу чувај го срцето свое“ (Изреки 4:23). Не малку, не повремено, не само кога си емотивно допрен, туку со секакво чување. Бидејќи од срцето излегува животот на човекот, а од нечуваното срце влегуваат смутот, гордоста, осудувањето, самољубието и прелеста (заблудата)“.

Тогаш младиот монах разбрал дека неговиот проблем не бил во тоа што ништо не чувствувал. Проблем би било ако престанел да стои пред Христос. Бидејќи молитвата не е чувство. Таа е крст. Таа е труд. Таа е трпение. Таа е секојдневно враќање. Таа е смирената упорност на душата која вели: „Господи, јас немам своја светлина. Ти просвети ме. Немам чисто срце. Ти очисти ме. Немам сила. Ти помилуј ме“.

Тогаш старецот му го кажал : „Седиштето на Исус нека се соедини со твоето дишење“ (односно, споменот на Исус нека стане едно со твоето дишење). Не како механичка навика, туку како живот на душата. Како што телото не живее без дишење, така и душата не живее без повикување на Христос. И како што човекот не се сеќава во секој миг дека дише, а сепак дише и живее, така и срцето што ја учи молитват Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. а почнува полека-полека да се свртува кон Христос, дури и во тишина.

„Запомни“, рекол старецот, „дека молитвата бара смирение. Ако ја кажуваш со гордост, таа станува само сув звук. Ако ја кажуваш за да почувствуваш нешто, ризикуваш да ја бараш утехата повеќе отколку самиот Утешител. Но, ако ја кажуваш како грешник кој бара милост, тогаш дури и само една молитва може да застане пред Бога почиста од илјада зборови кажани без покајание“.

И го потсетил на Апостолот кој вели: „Молете се непрестајно“. Не рекол да се молиме само кога срцето е топло. Не рекол само кога сѐ е мирно. Не рекол само кога сме трогнати. Рекол *непрестајно*. Бидејќи молитвата не е украс на духовниот живот. Таа е неговото дишење.

Од тој ден младиот монах повеќе не барал прво да почувствува нешто. Барал да се кае. Не го мерел напредокот со солзи и чувства, туку со враќањето на умот кон Христос. Кога доаѓала студенилост, не очајувал. Кога доаѓале лоши помисли, не разговарал со нив. Кога паѓал, не останувал долу. Го наведнувал своето срце и со уште поголемо смирение велел: „Господи Исусе Христе, помилуј ме“.

И научил дека молитвата не е за човекот да се почувствува важен, туку за да научи дека е немоќен без Христос. Не е за да изгледа духовен, туку за да стане скрушен. Не е за да стекне искуства, туку за да му се очисти срцето. Бидејќи таму каде што живее името Христово, таму започнува вистинскиот живот. И таму каде што човекот го чува своето срце со трезвеност и покајание, таму Бог го пали Својот светилник тајно, без врева, без фалење, без човечка слава.

Молитвата не бара имагинација. Бара вера. Не бара љубопитност. Бара смирение. Не бара многу зборови. Бара срце што го боли за својот грев и кое се надева на милоста Христова. И тогаш, дури и ако човекот се чувствува студен, Бог дејствува во него. Бидејќи Христос не го презира срцето што е упорно. Не се одвраќа од човекот кој паѓа и повторно се враќа. Не го остава без помош оној кој Него Го повикува со скрушеност.

Затоа оваа молитва (Исусовата молитва) е богатство на Православието. Таа е исповед, покајание, трезвеност, очистување и надеж. Таа е краткиот пат на срцето кон Христос. И оној што ја држи со смирение, не држи само обични зборови. Го држи името на Оној Кој го просветлува секој човек што доаѓа во светот.

Молитвата не бара чувство. Бара срце што се кае.

⚠️ Важна напомена за преземање содржини:

Текстовите на овој блог се подготвени со многу труд од страна на Православни Духовни поуки од Светите Старци.

Строго е забрането копирање на текстовите и нивно директно објавување на Фејсбук страници, групи или други веб-сајтови. Доколку сакате да споделите некоја поука, ве молиме направете го тоа исклучиво преку споделување на директниот линк од блогот, со цел да се почитува авторскиот труд. Ви благодариме на разбирањето! ХРИСТОС ВОСКРЕСЕ!