Капка света вода и скршено срце

• 1 коментари • 0 прегледи • ... минути читање

 Капка света вода и скршено срце

Постојат луѓе кои ги исполниле своите животи со знаење, титули, успеси и човечки достигнувања, но во нив живее пустина која не е наводнувана ниту од мудроста на светот, ниту од човечката пофалба. Зашто, како што вели Библијата, „човекот не живее само од леб, туку од секој збор што излегува од устата Божја“. Душата не е мирна сè додека не се врати кај својот Создател.

Така, еднаш, еден многу учен човек се искачил во стар манастир, изграден во тишината на карпите и молитвите. Читал безброј книги, запознал големи луѓе Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. и постигнал она што светот го смета за успех. Но, неговото срце било полно со бучава, маки и невидлива очајност. Го изгубил тој внатрешен мир што го дава само присуството Божјо.

Пред да го напушти манастирот, старецот му дал малку света вода во мал сад. Човекот се насмевнал речиси иронично и рекол:

„Старче, имам толку многу проблеми, толку многу мисли, толку многу товари... а ти ми даваш малку вода?“

Старецот не дозволил да биде вознемирен. Тој не се обидуваше да ја побие неговата логика со аргументи. Едноставно го погледна со татковска нежност и му рече:

„Мое дете, кога Бог сака, го крие небото во наједноставните работи. Исто како што еднаш му ги отвори очите на слеп човек со глина и нахрани илјадници со пет леба. Неговата благодат не е врзана за материјата. Таа ја осветува материјата.“

Човекот си замина, вознемирен. Но, таа вечер, сам во својата куќа, повторно ја почувствува таа тешка сенка како му ја тежи душата. Мислите го преплавија како темни бранови. Потоа се сети на светата вода. Речиси механички стана, се прекрсти несмасно и малку се напи.

И тогаш се случи нешто што не може да се објасни со човечка мудрост.

Земјата не се отвори. Никакво надворешно чудо не се појави. Но, во него се случи духовен земјотрес. На неколку моменти, мислите замолкнаа. Неговото срце, кое стана како камен од гордост и светски грижи, почна да омекнува. И јасно виде колку години живеел далеку од молитвата, без исповед, без покајание, без Бога.

И почна да плаче.

Не од страв.

Но од враќање.

Зашто има солзи што не се раѓаат од очај, туку од посетата на Благодатта. Тоа се оние солзи што Светите Отци ги нарекуваат „второ крштевање“. Свети Јован Лествичник вели дека солзите на покајание ја чистат душата како што водата го чисти телото. А Свети Исак Сирин пишува дека кога срцето е навистина покајно пред Бога, тогаш во него започнува познавањето на небесните работи.

По некое време, тој се вратил во манастирот. Му пристапил на старецот со очи полни со солзи од внатрешна борба и му рекол:

„Старче... што имаше во таа света вода?“

А старецот мирно одговорил:

„Божјата благодат. Но, благодатта дејствува кога ќе најде пукнатина за да помине во срцето.“

Потоа молчел некое време и додал:

„ѓаволот не се плаши од водата. Тој се плаши од човек што навистина се смирува и го бара Бога со болка на душата. Тогаш дури и капка света вода станува оган што ги гори демоните.“

И навистина, Црквата не ја гледа светата вода како едноставен симбол, туку како носител на несоздадената Благодат на Светиот Дух. Како што Црквата пее за време на Големиот богојавленски водосвет „денес природата е осветена од водите“. Зашто Христос, откако влезе во Јордан, го освети целото создание и ја направи дури и водата оружје на спасение, прочистување и благослов.

Светот научи да верува во големото и импресивното. Но, Бог често работи преку малото, смиреното и невидливото. Преку малку масло, малку леб, малку вино, молитва, крст, покајание, капка света вода. Зашто каде што има смирение, таму почива благодатта на Светиот Дух.

„...срце скрушено и смирено Бог не ќе го презре“ (Пс.50)

✍️ Подготвено од блогот „Православни Духовни поуки од Светите Старци“