За љубовта и милосрдието - Свети Лука Кримски

• 0 коментари • 0 прегледи • ... минути читање

 За љубовта и милосрдието - Свети Лука Кримски

„ Па, како што сакате да постапуваат луѓето со вас, така постапувајте и вие со нив! И ако ги сакате оние, што вас ве љубат, каква ви е наградата? Зашто и грешниците ги милуваат оние, што ги сакаат нив. И ако им правите добро на оние, што вам ви прават добро, каква ви е наградата? Оти и грешниците го прават тоа. И ако им давате заем на оние, од кои се надевате дека ќе ви го вратат, каква ви е наградата? Зашто и грешниците им даваат заем на грешници, за да им се врати истото. Туку вие љубете ги непријателите ваши и чинете добро, и на заем давајте, не очекувајќи ништо. Така, ќе биде голема наградата ваша и ќе бидете синови на Севишниот...“ (Лука 6:31–33, 35).

Какви неверојатно едноставни зборови! Тие се толку едноставни, толку природни, што кога човек првпат ќе чуе дека мора да постапи вака, дури и се чувствува засрамено. „Зошто не ми текна на ова порано?“, извикува тој. Но, сè големо е едноставно, а целото учење Христово е исклучително едноставно. Беше упатено до луѓе со едноставни срца, беше прифатено од најскромните галилејски рибари, кои станаа светилници за целиот свет…
Колку ретко се случува да се однесуваме кон луѓето онака како што би сакале да се однесуваат кон нас! Очекуваме почит од луѓето, но самите ги понижуваме; сакаме да ни се помогне во неволја, но самите никогаш не помислуваме да им помогнеме на нашите ближни кога сме богати.
Што значи ова? Зошто е така? Впрочем, ние не се однесуваме вака кон сите. Во однос на оние што ни се најблиски, кон оние што ги сакаме: нашата сакана сопруга, деца, татко, мајка, ние постапуваме според Христовите заповеди; ги сакаме како себеси и не им правиме она што не би сакале да ни се прави нам. Која мајка, сакајќи го своето дете со сето срце, не би им ја дала целата своја љубов, целата своја наклонетост, па дури ни не би го жртвувала својот живот? Впрочем, на овој начин таа го исполнува законот Христов.
Но, ние не се однесуваме на ист начин кон оние што ги нарекуваме ближни, туку всушност ги сметаме за далечни и странци. Што нè спречува да се однесуваме кон нив како што би се однесувале кон нашите најблиски? Нашиот егоизам, нашата љубов кон себе, се меша, бидејќи се сакаме само себеси. Се грижиме за себе, се сакаме себеси, но не ги сакаме оние околу нас, честопати навредувајќи ги и навредувајќи ги. И Господ поставува толку праведно, толку чисто, толку свето барање.
Тој бара да ги сакаме дури и нашите непријатели. Дали е ова лесно? Не, тоа е исклучително тешко. Оние што учат да ги сакаат своите непријатели се оние што имаат чисто срце, кои го сакаат Бога со сето свое срце и ги следат Неговите заповеди, во кои живее Светиот Дух, духот на смирението, кои се исполнети со духот на љубовта...
Оние што научиле да ги сакаат оние што ги мразат, да ги сакаат своите непријатели, ги освоиле со љубов и добрина. Со оваа добрина, оваа љубов , тие натрупуваа жар врз главите на своите непријатели, горејќи им ги срцата, и тие се поклонуваа пред нив, и од непријателите станаа пријатели. 

Кој е коренот на милоста? Во сожалувањето, во сочувството. Сожалувањето и сочувството се основните карактеристики, основните квалитети на љубовта. Оној што има љубов има сожалување и сочувство, бидејќи е невозможно да се сака без сочувство. Таквата личност не може а да не им прави добро на оние на кои им е потребна помош, и тоа го прави без да очекува благодарност, без да очекува да ја добие истата за возврат.
Милосрдието произлегува од чистата љубов, а од чистата љубов ги исполнуваме овие Христови заповеди: да им позајмуваме на оние од кои немаме надеж дека ќе добиеме нешто за возврат и да извршуваме секакви добри дела. Господ бара да не очекуваме ништо за возврат за доброто што го правиме, и Тој ветува голема награда од вечна радост, велејќи дека ќе бидеме синови на Севишниот...
„...Љубовта е исполнување на Законот“ (Рим.13:10). Милосрдието е исто така и целиот закон Христов, бидејќи произлегува од љубовта. Што тогаш мора да направиме за да ја стекнеме љубовта? Ова е голем, огромен потфат; тоа е целта на нашето постоење, целта на целиот наш живот. Ние сме создадени од Бога за духовно да се приближиме кон Него. Ние живееме за да станеме синови на Севишниот, да се усовршуваме и да се стремиме кон Него.
Кој пат треба да го следиме? Мора да стекнеме кротост и смирение, и тогаш ќе дојде светата љубов.
Мора да се молиме за многу работи, покајувајќи се за нашите безброј гревови. Но, нашата постојана и фундаментална молитва мора да биде Господ да ги исчисти нашите срца од злоба, да ни ги дарува големите христијански добродетели - кротост, смирение и света љубов. Никогаш не ја заборавајте најважната молитва: љубовта. Молете се како што Бог ја става во вашето срце. На пример, вака: „Господи, дај ми света љубов, научи ме да ги сакам сите луѓе: и блиските и далечните, и верните и злите, како што Ти, Господи, нè љубиш сите нас, грешниците и бедните.“
Амин.