Тивкиот плач кон Богородица
Колку пати не застанав пред Нејзината икона, Нејзиното кандило и немав апсолутно ништо да и кажам.
Празно, ништо, празни очи, без солзи... Ниту еден збор не излезе од моите исушени усни. Збор од мојот вознемирен ум.
Тогаш болката те заклучува, те смрзнува во најтешката зима на твоето срце. Тишина, празен поглед, парализирано срце.
Кога ве боли не зборувате, Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. молчите и вашите крици се толку гласни што не се слушаат.
Сум видел усните како пулсираат без да зборуваат. Гласовите зарипнуваат без да се каже збор. Целата личност станува очи, целото тело плач, глас без звук.
Тишина, тело во молитвена поза, во состојба на чекање...
Колку пати се молев во оваа апсолутна тишина.
На овие студени подови на осаменоста во ноќите што изгледаа без ден.
Сам во друштво на иконата на Пресвета Богородица, прегратка, Мајчино милување, топла прегратка и звук во уво: се ќе биде добро...
Ова е Пресвета Богородица, која ги слуша молитвите на молчеливите, која додека не зборуваш знае што зборуваш, која без објаснување знае што чувствуваш и те разбира.
Се молев на оваа мајка на тишината и денес сите се молиме, дури и оние кои не одеа во Црква : „Слушни ги нашите тишини, почувствувај ги нашите таги и загуби. Нашите таги и грижи, нашите стравови и паники, нашите фрустрации и разочарувања.“
Но, бидете сигурни во едно, се додека луѓето ве распнуваат, Бог ќе ве подигне.
Сè додека луѓето те повредуваат, Христос ќе те придружува, се додека луѓето ги фрустрираат твоите соништа, Богородица ќе стане најшироката во твоето срце, каде што во прегратката на Нејзината прегратка ќе се вклопиме сите, предадени и изневерени...
✍️ Подготвено од блогот „Православни Духовни поуки од Светите Старци“
Comments
Post a Comment
Напиши коментар