Верувам во Бог, но не одам во црква... - Отец Павлос Пападопулос

Верувам во Бог, но не одам во црква...

Често ја слушаме горенаведената фраза од познаници, пријатели и роднини бидејќи нашата дискусија ќе се сврти малку кон подуховни прашања.

Значи, главниот аргумент на луѓето кои велат дека од една страна веруваат во Бога, а од друга страна не одат во Светиот Храм за да учествуваат во Тајните на нашата Православна Црква е затоа што им пречат одредени работи како што се луксузот на храмовите, досадните свештеници, пеењата, древниот јазик (тие не го разбираат), микрофоните, светлата, давање пари за свеќа, времето на Божествената Литургија итн.

Секако постојат многу причини зошто некој не сака да живее како што вели Црквата. За жал, овие луѓе се сметаат себеси за надвор од Црквата бидејќи не ја прифаќаат основната компонента на животот во Христа, имено учеството на христијанинот во Тајните на Црквата.

Овие луѓе не се христијани, барем не православни, бидејќи иако (наводно) веруваат, тие не следат ниту еден збор Христов.

Проблемот, секако, е што повеќето крстени христијани не знаат што е Христос и што е Црквата и што Христос и Црквата му нудат на човекот. Така, тие не се приклучуваат кон црквата, бидејќи во суштина не знаат што им недостасува, не знаат што може да им понуди светотаинскиот живот.

Затоа, нашата Црква, со сите свои тајни, нè преобразува, нè осветува, нè доведува во заедница со Бога. Нашето учество во тајните на Црквата е, така да се каже, клучот за ова наше лично воскресение.

Црквата не доаѓа само да го заземе местото на мeдицината која ги исцрпила сите свои можности, како што некои погрешно ја гледаат. Црквата доаѓа да го води човекот, верникот, кон Љубовта, Светлината и Животот Христов преку мистериите.

Да се ​​каже дека веруваме во Бог е лесно, но да се верува во Бог ортодоксно и да се прават соодветните дела е тешко, но не и невозможно.

Ако некој навистина сака да го познае Христа, може да го постигне тоа преку патот на мистичниот живот што го нуди Неговата Црква; ако сака да се залаже себеси, може да тврди дека може да го постигне тоа сам.

Сепак, не познавам никого што е канонизиран надвор од Црквата... (чудно е што некои луѓе ги прифаќаат старецот Пајсиј, старецот Порфириј итн. како светители, но не ги прифаќаат нивните животи!!! Збунети луѓе..)

Сето ова се случува само од една причина. Себичност. Кога некој верува дека само тој може најдобро да го толкува Светото писмо, кога верува дека богоносни Отци на Црквата се инфериорни во однос на него, кога верува дека е попаметен, подостоен и посвет од „религиозните“ стари лица како што ги нарекува, кога верува дека не треба да се покае за ништо затоа што нема гревови (!!!), кога верува дека само тој ќе биде спасен (што и да значи тоа за него), тогаш овој текст веројатно воопшто нема да го засега, веројатно одамна паднал во бездната на самољубието и грешката.

Најголемата пречка што го спречува современиот човек да достигне заедница со Бога е токму ова: што тој се обидува да Го познае на погрешен начин, користејќи погрешни средства, надвор од Црквата.

Ја отфрла мистеријата на љубовта и своеволно останува на површината на стерилна вера што во најдобар случај едноставно значи „прифаќање на постоењето на Бога“, а не доверба и предавање на Неговата Божествена Промисла.