Ластовици на Воскресението!

Ние сме деца на Воскресението. Воскресението нема ниту едно дете, Синот на Дева. Има многу деца. И никој не може да ги украде децата на Воскресението.

♦ Христос, како Син на Дева, е единороден.

♦ Како Син на Воскресението, тој е првороден.

♦ Дева Марија како Мајка има Син.

♦ Воскресението има многу деца. Едно го направи почетокот на Воскресението. Сите ќе Го следиме. Сите ќе бидеме воскреснати, некои „за воскресение на живот“, други „ќе воскреснат за осудување“ (Јован 5:29).

Исус Христос го отвори патот кон Воскресението, користејќи ја Својата Божественост како двигател. Претеча на Воскресението.

Патот што Тој го отвори, ние сигурно ќе го следиме. Свети Василиј Велики го вели ова во својата Божествена Литургија: „Ти го отвори патот за секое тело кон воскресението од мртвите, бидејќи не беше можно Зачетникот на животот да биде држен од распадливоста.“ А апостол Павле нагласува дека Христос е првородениот Син на Воскресението: „И Он е глава на телото, односно на Црквата; Он е почеток, првороден меѓу мртвите, за да има првенство во сè“ (Колосјаните 1:18).

♦ Деца на Воскресението!

Како да велиме деца не на сиромаштијата, туку на богатството.

Деца не од мувла, туку од виталност.

Деца не на распаѓање, туку на живот.

Свети Василиј Велики за ова вели:

 „А ние, кога ќе станеме деца на воскресението, тогаш ќе бидеме достојни да го видиме Бога лице в лице.“

Што да Му возвратиме на Господа за сите Негови добродетели, но особено за Воскресението? „Што да Му дадам на Господа за сите негови добрини што ми ги направи мене?“ (Пс. 114:3). Во воскресението ги Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. гледаме контрастите на Христовата љубов кон нас. Тој е под влијание на псалмот „Што да Му дадам ...“ и од сроден пасус од Големиот Цар:

♦ За неблагодарните, Христос е добротвор.

♦ За оние што живеат во темнина, Сонцето на праведноста.

♦ На Крстот е Страсниот.

♦ Во смртта на крстот, живот.

♦ Во темниот Ад, светлината.

♦ За паднатите, Воскресението.

„Добротворот, на оние што седат во темнина, сонцето на правдата, на крстот, на страсните, на смртта, живот, на пеколот, светлина, воскресение за паднатите“

 „Гнездата“ на Воскресението

 Ластовиците мигрираат далеку во зима, исчезнувајќи. Штом ќе дојде пролетта, тие се појавуваат,

Такви се и апостолите. Тие се големите ластовици на Воскресението.

♦ Кога дојде зимата на страста, тагата и стравот исчезнаа. Тие беа заклучени. Далеку од радоста и грациозноста.

♦ Штом сонцето на Воскресението изгреа и дојде пролетта, тие се вратија.

Зајакнати, храбри, грациозни. Во своите раце го држат Воскресението опипливо. Имаат многу докази.

♦ Го видоа воскреснат.

♦ Го слушнаа.

♦ Го пипкаа.

♦ Тие јадеа и пиеја со Него.

Апостол Петар потврдува: „Него Бог Го воскресна на третиот ден и Му даде да се појавува, но не на сиот народ, туку само нам, предизбрани од Бога сведоци, кои јадевме и пиевме со Него по Неговото воскресение од мртвите“ (Дела 10:40-41).

На ластовички, ако им го уништите гнездото, тие одат некаде на друго место и градат гнездо.

Така правеле и апостолите. Нивното гнездо било Воскресението. Таму била нивната сигурност, нивната сила. Тие биле прогонувани, обидувајќи се да го уништат делото, делото на Воскресението. Тие отишле на други места.

Тие не можеа а да не зборуваат за Воскресението. „зашто ние не можеме да не зборуваме за она, што сме виделе и чуле“ (Дела 4:20).

♦ На други места го поставиле гнездото на Воскресението. Имале таква заповед од воскреснатиот Христос: „И ни заповеда да им проповедаме на луѓето и да сведочиме, дека Он е од Бога определениот Судија над живите и мртвите.“ (Дела 10:42).

♦ Освен заповедта, тие имале и внатрешен императив. Тие биле толку заслепени од светлината на Воскресението што не можеле а да не ја пренесат оваа светлина.

♦ Тие беа толку потресени од земјотресот на Воскресението, што не можеа а да не ги потресат другите со силата на Воскресението.

 Славејот на Воскресението, Павле

Од сите Апостоли, оној кој стана не само ластовичка на пролетта, наречена Воскресение, туку и славеј кој слатко, плениво ја пееше песната на Воскресението, е големиот Павле.

♦ Тој имал лично искуство со Воскресението. Опишувајќи ги многуте јавувања на Воскреснатиот, тој потврдува дека на крајот Господ го избрал него да му се јави: „ а по сите, најпосле ми се јави и мене, како на некое недоносче“ (1. Кор. 15:8).

♦ Ако воскреснатиот Господ слегол во длабочините на Адот и ги воскреснал мртвите, Тој стигнал и до друга длабочина. Каде што бил Савле. Тој го воскреснал. Тој го воскреснал. Тој го направил Свој Апостол.

♦ Павле не видел само едно воскресение, воскресението од гробот, односно воскресението на Христос.

♦ Тој го виде и своето воскресение.

♦ Тој го видел и воскресението на илјадници луѓе, кои духовно биле воскреснати преку неговата проповед. Од темнината на заблудата биле водени кон светлината на вистинскиот Бог. Од расипаноста кон добродетелта и светоста.

Можете ли да замислите тело закопано во гроб, закопано во тешка земја, со само главата што штрчи од земјата и сè уште живо?

Секако дека не!

Па како е можно кога слушаме дека Христос воскреснал, да не се сомневаме, а кога слушаме дека сите мртви ќе воскреснат од гробовите, да се сомневаме, да се чудиме, па дури и да не веруваме?

♦ Што е Христос? Главата.

♦ Што сме ние? Телото.

Како може главата да воскресне, а телото да остане мртво?

Павле ја гледа оваа вистина од многу агли.

♦ Тој го гледа тоа од теолошка перспектива. Дали телото што го имаше Христос и воскресна беше Негово? Беше и Негово и наше.

Неговото, бидејќи тоа е специфичното, специфично тело што Тој сакаше да го земе од Дева. Но, исто така и нашето, бидејќи Христос нè зеде сите нас.

Телото Христово е наставка. Сите луѓе, целото човештво, сме посвоени во телото Христово. Сите ние припаѓаме на Неговото тело.

♦ Исто како што Христос е целото Божество, така е и целото човештво.

♦ Заедно го сочинуваме телото Христово.

♦ Сите ние имаме свои удели во телото Христово. Ова објаснува како Тој ги понесе гревовите на целиот свет на Крстот, но и како нè воскресна сите нас со Своето воскресение. „...вè прими за слава Божја“ (Рим. 15:7).

Воскресението на телото Христово значи воскресение на сите тела, на сите мртви. „Зашто, ако сме сраснати со Него во еднаква смрт, ќе бидеме соучесници и во воскресението;А ако сме умреле со Христа, веруваме дека со Него и ќе живееме,“ (Рим. 6:5 и 8).

 (Архих. Даниил Г. Аеракис, „Пасха Господова“)

✍️ Подготвено од блогот „Православни Духовни поуки од Светите Старци“