Слобода на душата и мала жртва за Христос...

„Не знаете ли дека вашето тело е храм на Светиот Дух кој е во вас?“ , пишува апостол Павле во своето Прво послание до Коринтјаните (6:19). Човекот не е само тело кое живее во светот, туку живеалиште на Божјата благодат. Затоа, кога навиката станува зависност и ја врзува слободата на срцето, тогаш душата е повика Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. на да се бори за да ја врати својата слобода.

Секој пат кога во нас се појавува желбата на пример за цигара, како мал пламен кој сака да доминира, да ги насочиме нашите мисли кон Голгота. Таму, каде што Господ издржа болка, понижување и смрт на Крстот за спасението на човекот. Тој издржа сè од љубов. Не можеме ли да издржиме малку лишување заради Него?
Духовниот живот не се гради без борба. Свети Јован Лествичник учи дека почетокот на слободата лежи во ограничувањето на волјата. А Свети Исак Сирин нè потсетува дека оној кој сака да ги надмине страстите мора да издржи малку болка, бидејќи без малку насилство врз себе, не се раѓа доблест.
Затоа, кога раката ќе се испружи кон цигарата, кон чаша алкохол или било која зависност, да застанеме за момент и да се помолиме со едноставност на срцето:

„Господи Исусе Христе, Сине на живиот Бог, Ти кој беше распнат за мене и го понесе товарот на моите гревови, дај ми сила да ја надминам оваа навика што ме држи врзан. Не дозволувај да станам роб на мала желба што ја затемнува слободата на мојата душа.
Христе мој, Ти го претрпе Крстот за моето спасение. Не можам ли да поднесам малку лишување за Тебе? Зајакни ја мојата слаба волја, просветли го мојот ум и смири го моето срце. Кога ќе дојде желбата, дај ми трпение. Кога ќе дојде слабоста, дај ми храброст. Кога ќе дојде искушението, застани до мене и држи ја мојата рака.
Научи ме да се сетам дека телото што ми го даде е храм на Твоето присуство. Да го чувам чисто, да ти го принесам како мала жртва на љубовта. Исто како што светителите се бореа да ги исчистат своите срца од страста, така и јас, со Твоја помош, сакам да се ослободам од секоја врска што ме оддалечува од светлината на Воскресението.
И ако паднам, Господи, не ме оставај во разочарување. Воскресни ме повторно. Научи ме да го започнувам секој ден одново, со надеж и покајание. Зашто силата не е само во мојот напор, туку и во Твојата благодат што го одржува човекот што се бори.“

Затоа, да не дозволиме навиката на зависноста да доминира врз слободата што Христос ни ја даде преку својата жртва. Со кршење на зависноста, отвораме простор во душата за светлината на благодатта да живее повеќе. И тогаш оваа мала жртва станува чекор кон слободата на срцето.

Вистинската слобода започнува кога душата ќе престане да им служи на своите ситни желби и ќе почне да ѝ служи на љубовта Христова.

Амин.

✍️ Подготвено од блогот „Православни Духовни поуки од Светите Старци“