На Господовото прашање: „Што сакаш, човеку?“, ако одговорот не е ТЕБЕ, ГОСПОДИ... тогаш сè друго,
ќе го доведе човекот до идолопоклонство и отстапување од патот на животот.
За да го следиме Христа, мора да Го разбереме, да Му дозволиме да ни зборува и да Го слушаме: „Ете, стојам пред вратата и чукам. Ако некој го чуе гласот Мој и ја отвори вратата, ќе влезам при него и ќе вечерам со него, и тој со Мене“ Отк. 3:20.
Дали го сакаме Христа во нашите животи? Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. Дали го гледаме секое наше дејство низ микроскопот на Евангелието? Дали го доживуваме овој живот како подготовка за Царството Небесно? Ако е така, тогаш сме поставиле темел за градење на нашето спасение. Ако не, дури и нашето присуство во Светиот Храм за време на службите е бескорисно, бидејќи имам став на непокајание во мојот живот.
Многу пати во нашата молитва сакаме Христос да се промени, а не ние. Сакаме Христос да ги гледа работите онака како што сакаме ние, а не ние да ги гледаме работите во нашите животи онака како што Господ сака.
Толку мали и едноставни прашања, но толку тешки за одговор...
Што сакаме од животот? Што сакаме од нашиот брак? Зошто имавме деца? Како ги гледам моите деца и што сакам од нив? Што сакаме од Христос? Што значат спасението и царството небесно за моето егзистенцијално патување? Зошто одам во Црква? Што барам од Бога? Зошто го сакам во мојот живот? Се гледам себеси во огледало... Стареам, се разболувам, почнувам да не можам да ги правам секојдневните работи. Смртта ме гледа со радосен поглед, но Господ е таму со отворени раце за да трчам кон Него... Што на крајот правам? Што сум направил во мојот живот? Какви траги сум оставил?…
Прашањата што ги поставуваш и издишуваш, многу пати не можеш да најдеш што да кажеш, но љубовта е секогаш одговорот што одговара на сите егзистенцијални прашања што ги имаме во себе.
Секој одговор е исто така дел од сложувалката што ја составува сликата за мојот живот и мојот пат. Сепак, многу пати се плашиме да одговориме и се водиме по патот на депресијата..
Да го гледаме животот како подготовка, да правиме малку и добро во нашиот секојдневен живот.
Всушност, како би живееле 24-часовен ден ако ни се каже дека е наш последен?
Можеби не сме во можност целосно да го сакаме светот и нашите непријатели, но доволно е да се покаеме за нашите грешки, да ги „видиме“ слабостите во себе. Дадени ни се даровите и способностите да станеме „Богови“ по благодат, споделувајќи љубов и жртва со нашите браќа, да не ги отфрламе. „Служете си еден на друг, секој со дарот што го примил, како добри распоредници на разнообразната Божја благодат“ (1 Петр. 4:10)
Драги мои пријатели, да ги сфатиме нашите животи сериозно. Да поставиме доброволна основа за да знаеме што сакаме и каде одиме. Да го поставиме нашето постоење на одреден пат. Да не се колебаме помеѓу страстите и доблестите. Не можеме да бидеме со Христос и со ѓаволот... Да одговориме на овие прашања не како што би сакал јас, туку како што Господ заповеда според Неговата волја.
И нека овие евангелски одговори станат живот, искуство, за да може благодатта да ми го покаже патот...
Не сакам да станам нешто што не сум, едноставно сакам да се разберам себеси. Едноставно сакам да се познавам себеси и да го сакам Оној што ме создал. Преку слабости, грешки, падови, барем знам дека некој ме сака толку многу што Неговата љубов нема крај: „љубовта покрива многу гревови” (1. Петр. 4:8)
– Ах! Господи, тешко ми е да ги надминам моите слабости, но барем разбирам дека тие ме оддалечуваат од Тебе и добивам сила повторно да се приближам кон Тебе.
Нека дојде време да застанеме пред Господ со раните на покајанието, а не со раните што им ги нанесевме на другите..
Секој ден Христос доаѓа да нè побара за брак. Да кажеме едно големо ДА…
Добра борба!
✍️ Подготвено од блогот „Православни Духовни поуки од Светите Старци“
Comments
Post a Comment
Напиши коментар