Ако се молите од длабочините на вашата душа, Господ веднаш ќе ви даде сè - Протоереј Димитриј Смирнов

Ако се молите од длабочините на вашата душа, Господ сигурно ќе го чуе вашето барање и ќе му одговори. Бидејќи Тој гледа искрена молитва, а не само читање на одредена количина текст. Или кога некој бара прошка не само со зборови, туку навистина има намера да се промени, Господ исто така нема да се двоуми да помогне.

Ако секој ден се обраќате кон Бога со барање за  толку силно како што Јаир посакуваше исцеление на неговата ќерка, или како што болната жена сакаше да биде исцелена од својата болест, тогаш Господ нема да ве напушти. Ако тие беа исцелени, тогаш и вие ќе бидете исцелени (Јаир еден од началниците на синагогата Мат.9.18:26).

Милиони луѓе се исцелени. Ако тоа не беше случај, луѓето немаше да одат во црква. Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. Се поставува прашањето: зошто да се влечете некаде во недела наутро кога можете цврсто да спиете во кревет? Но, ако луѓето доаѓаат во црква, тоа значи дека Господ помага. Бидејќи никој нема да оди во празен бунар.

Секое духовно искуство се заснова на молитва. Без молитва, нема да има духовен живот. Ние не го гледаме Бога како што го гледал Адам. Можеме да комуницираме со Него само преку вера и молитва.

Многу луѓе одат во црква четириесет или педесет години и сè уште не знаат што е молитва. Луѓето често ги замолуваат другите да им дозволат да препишуваат моќни молитви. Некои носат парчиња хартија со молитви во чантата, џебот или ременот, веројатно верувајќи дека напишаните зборови ќе ги заштитат од штета. Ова сугерира дека лицето целосно не ја разбира суштината на молитвата, не станува збор за зборовите или нивниот број...

Молитвата е жив апел до Бога. А за ова е потребна вера. Неверникот може да го прочита текстот, но не може да се моли. Бидејќи не може да се стави пред Бога или пред светителот на кого му се обраќа со своето барање.

Секој што се обраќа кон Бога знае од искуство дека Бог го слуша. На пример, едно лице се чувствува тешко, се обраќа кон Бога во молитва, поминува половина ден и лицето се чувствува подобро, тежината во неговата душа се отстранува. Ова е резултат на молитвата. Зашто се вели: „Кој ќе го повика името Господово, ќе биде спасен“.

Луѓето обично се обраќаат кон Бога како резултат на несреќа или болест. Религиозниот живот често започнува со ова. Човекот се молел и сè се подобрува. Се смирувал, заборавил на Бога. До следната несреќа.

Човекот се обраќа кон Бога втор, трет, четврти, стоти, илјадити пат. И добива помош. И во еден момент, се срами што Бог е толку милостив кон него, а не е достоен за ова затоа што живее погрешно и има толку многу нечистотија во неговиот живот. И овој срам е почеток на покајанието, почеток на исправката на човекот.
Токму во оваа фаза можат да се појават тешкотии во молитвата.
Луѓето често забележуваат дека кога сè уште не биле верници и не оделе во црква, Господ веднаш одговарал на нивните барања. Но, штом почнале редовно да одат во црква и да ги читаат молитвените правила, како Господ да престанал да ги слуша.
Ова се случува затоа што нивните претходни повремени барања доаѓале од срце. Сега почнале да се молат секојдневно. А ова бара постојан напор.

За жал, се молиме расеано. Но, секој збор треба да доаѓа од длабочините на нашите души и во согласност со нашите желби. На пример, навечер, човек го моли Господ за смирение, кротост, трпение, послушност... Но, следниот ден, се соочува со ситуација (испратена од Бога) во која, наместо да покаже смирение и кротост, покажува гордост и грубост. И се покажува дека барањето не било искрено.

Каква е користа ако секој ден барате смирение во вашите утрински и вечерни молитви, но не се смирувате кога Господ ви дава можност? Господ ви дава можност да издржите. Искористете ја. Или, на пример, сте биле навредени... Тоа е прекрасно. Сега имате шанса да му простите на сторителот. Длабоко во срцето, прости, не се жали, не плачи, не ридај... Бог дава наредба, односно лекција. Само напред, моли се.

Човек чита десетици молитви и со тоа мисли дека ќе Му угоди на Бога. Но, за Бога, не е важна количината, туку искреноста. Понекогаш е подобро едноставно да се прекрстиш, но со сето срце. Или само да паднеш на колена. Дури и без никакви зборови.

Се случува човекот да живее само според правила: строго води евиденција колку молитви прочитал, што јадел, каде дошол, каде отишол... Добро се снаоѓа, но сето ова не го прави христијанин, бидејќи ова ниво на духовен живот повеќе потсетува на градинка.

На Бога не му требаат свеќи, не пари, туку нашите срца, омекнати од кротост, понизност и трпение... На Бога му треба душевен мир и мир со нашите ближни. Тоа е она што му треба на Бога.

✍️ Подготвено од блогот „Православни Духовни поуки од Светите Старци“