Време е да се вратиме...

 

Ужасни ситуации го мачат денешниот човек. Од една страна, удобност со управувањето со материјата и технологијата, а од друга страна, духовна сиромаштија и болни состојби.

Депресија, анорексија, малтретирање, насилство, лудило... Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. Сите овие резултати имаат своја причина. Тие се ќорсокак во што нè водеше скршениот компас. Го скршивме компасот на егзистенцијалната ориентација и наместо да се свртиме кон Господа, се свртуваме кон идолот на нашето болно јас, како резултат на што не наоѓаме решенија туку ќорсокаци.

 Какво решение можеш да најдеш кога разговараш со своето болно јас, а наместо да одиш на лекар, се однесуваш како лекар без знаење?

Живееме во ерата на нарцизмот: „Пронајди ја моќта во себе, ти си сè, ти заслужуваш сè, јас направив сè, јас сум најдобриот, итн.“ Каде водат сите овие ноќни прошетки со носот на себичноста држен високо? Секако кон уништување.

Решението на проблемите е да го изградиме нашиот внатрешен компас што води кон спасение на душата, преку црквата и односот со Христос и да ја напуштиме себичната доверба во себе. Да се ​​свртиме кон Него! Но, за да го направиме ова, мора да се ослободиме од заробеништвото на нарцизмот што нè држи цврсто. Да ги раскинеме оковите и да направиме херојски излез…

Христос нè повикува … Да го кажеме големото ДА… Но, како? Со послушност, со учеништво, со љубовен импулс, како расипникот кој го изгубил патот и сега се вратил. Никогаш нема да најдеме одговори во себе, таму хаосот, срамот и гревот сè уште владеат според правата што сме ги дале. Ние сме плен на страстите.

Да го направиме егзодусот и да одиме кон Христа. Гледајќи го компасот, да видиме каде е истокот и да трчаме да се искапеме во несоздадената светлина на сонцето на праведноста на нашиот Господ.

 Мал чекор кон заздравување...

Да почнеме со одење во црква, а полека со исповед, без срам, но со љубезност, да се разведеме и повторно да се венчаме, со благодатта на Светиот Дух. На почетокот како разговор, потоа ќе се одвива подлабоко копање за да се пронајде раната и да се премине на лекување.

Да не бараме ќорсокак, решението лежи на исток, каде што е болницата, Црквата! Да трчаме свесно и тогаш гревот ќе се повлече, темнината ќе отстапи место на светлината. Во внатрешната пустина, плодовите на Рајот ќе почнат да растат…

Да донесеме одлука, да се втурнеме во оваа прегратка, таму во Црквата тоа е Неговиот дом, тоа е нашиот дом. Време е да се вратиме…

 Добредојде назад брате...

о. Спиридон Скутис 

✍️ Преведено и подготвено од блогот „Православни Духовни поуки од Светите Старци“