Кога ќе го доживеете допирот на Милоста, сè гледате поинаку... - Архимандрит Павлос Пападопулос

 

Кога ќе го доживеете допирот на Милоста, сè гледате поинаку.

Вашите животни приоритети се менуваат.

Старите навики се напуштаат.

Животните цели се ревидираат.

Сè се менува, затоа што ти се промени.

Ти веќе не си истиот.

Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. Ти си различен/а.

Твоите очи сега се бистри.

Твојот ум е просветлен.

Твојата душа воскресна.

Сега ја разбираш смислата на твојот живот.

Сега ја сфативте вредноста на вашето постоење.

Ти не си пареа, дури ни капка, без Бога.

Пареа, толку кревка и беспомошна, како што забележува Свети Јован Дамаскин.

И сепак, со Благодатта на Утешителот, вие станувате дете на Бога Отецот.

Ти стануваш близок и пријател Христов.

Ти стануваш, по благодат, Богочовек, вечен.

Само оној кој се бори свесно,

само оној кој живее Мистериозно,

само оној што постои смирено,

може да стане приемчив за Милоста.

Оној што се движи како непостоечки, што се става себеси „под секое создание“, што се предава на Божествената Промисла, што се кае и е скрушен, што се надева и се моли за милост, што простува и љуби.

Никој не може да го разбере сето ова ако не го искусил.

Сè му изгледа апсурдно и глупаво.

Христијанскиот живот и подвижничкиот подвиг му се чинат бесмислени, бидејќи има валкани очи, затемнет ум и мртва душа.

Слепиот не може да го разбере оној што ја гледа светлината, боите, нијансите на животот.

Исто и овде.

Светителите зборуваат за Благодатта на Светиот Дух, за радоста од духовната вежба, за смирението и едноставноста, за животот што го добиваат преку Тајните... а луѓето ги гледаат со восхит.

Тие не можат да разберат.

Тие не можат да ги почувствуваат овие солзи на Светите, оваа радост на Светите, овој начин на постоење на Светите.

Само затоа што не разбираме нешто, не значи дека не постои.

Затоа светителите не се обидувале да ги убедат световните луѓе со логички аргументи. И не го правеле тоа затоа што разбирале дека ќе пропаднат, бидејќи верата и духовната борба треба да се ослободат.

Човекот треба да се движи кон Бога со своето срце, а не со својот ум.

Само тогаш може да добие мал вкус на Благодата.

И од срце тоа значи да ја остави зад себе својата логика, своето знаење, своето его, своите права. И така, гол, да се предаде. Гол, само со солзите на покајание како облека. Подготвен да ја чуе Вистината, подготвен да ја живее Вистината без разлика колку ќе го чини, подготвен да престане да постои автономно и себично.

Само тогаш човекот може да разбере.

Инаку, тој ќе слуша, но нема да слуша, ќе гледа, но нема да гледа, ќе живее, но нема да живее.

И додека Телото и Крвта Христова ќе му бидат понудени „за прошка на гревовите и вечен живот“, тој ќе биде рамнодушен, бидејќи ќе остане во лебот и виното. Бидејќи толку многу разбира, бидејќи сè уште ги гледа Тајните како обичаи, обидувајќи се да ги рационализира суперлативите.

Но, конечно, каде го закопавме вечниот повик?

Зошто сме заробени во распаѓање?

Зошто истрајуваме во нашите затвори, додека Христос нè ослободи?

Затоа што се направивме себеси, нашите права, нашето знаење, нашите обичаи, нашите идеологии во богови.

Го ставаме Бога во затворот на заборавот затоа што тоа не ни одговара.

Ама човеку, почекај.

Застанете за момент и размислете што правите.

Не дозволувај духовниот пламен во тебе да згасне.

Не му пркосете на вашиот Создател, како самољубител и арогантен.

Кој мислиш дека си?

Пареа. Тоа си ти.

Не ми се прави бог, затоа што не си.

Бог е еден.

И овој Бог те сака, ти простува, те спасува.

Не Му го негирај тоа.

Нека те спаси.

Направи си ја оваа услуга.

Нека Бог ти даде...

✍️ Преведено и подготвено од блогот „Православни Духовни поуки од Светите Старци“