Ја изгубивме едноставноста и затоа ја изгубивме среќата, Божјата благодат и суштината на животот.
Си ги комплицираме животите, што резултира со губење во океанот од грижи и на крајот завршува со наследство од анксиозност, фрустрација и депресија.
Едноставноста е прекрасна, има убавина и грациозност. Едноставноста ја има чистотата на Создателот и сјае како најубавиот дијамант. На сите нивоа од животот. Од надворешната убавина на човекот до патот на добронамерната мисла.
Каде ќе го видиме ова? …Кај децата….
Доволно е само едно „Те сакам“ и прегратка и детето ќе се насмевне како да е во рајот. Доволно е само еден цвет што сопругот ќе ѝ го понуди на сопругата за да се промени денот и да дојде рајот. Доволно е само едноставен телефонски повик без причина или причина: „Добро утро, се сетив на тебе и реков дека ќе те јавам да видам како си и да те слушнам“.
Доволно е прошетка, кафе, средба со едноставен дијалог, повеќе за да ја почестам другата личност слушајќи ја, а не раскажувајќи ѝ за сопствените себични подвизи.
За среќата не се потребни многу работи...
Гледаме парови како трошат пари и прават раскошни свадби, но не уживаат во нив духовно. Ги уништуваме пријателствата, врските и соседствата со луѓето за расипани мисли, како што велеше Свети Пајсиј.
Поради оваа причина, Господ ни вели да станеме како деца за да го наследиме Царството Небесно. Да бидеме едноставни, да правиме едноставни работи, да размислуваме едноставно и да ја исполниме едноставноста со Божјата благодат преку нашата молитва.
Едноставност како молитва…
„Господи Исусе Христе, помилуј ме“ и се отвораат портите на Царството Небесно.
✍️ Подготвено од блогот „Православни Духовни поуки од Светите Старци“
Comments
Post a Comment
Напиши коментар