„Блажени сте вие што сега плачете, зашто ќе се насмеете“ ( Лука 6:21 )
Плач и смеа! – Не би ли било исто да се каже: светлина и темнина, топлина и студ, живот и смрт? Но, возљубени, ова е силата на нашата Света Вера: таа дури и плачот го претвора во радост. „Тешко на несреќните“, велат луѓето. „Бидете весели“, вели Верата, „зашто вие сте најсреќни“.
Секако, тагата секогаш ќе остане тага и самата таа нема никого да направи благословен. Силата лежи во тоа како се прифаќа и поднесува. На друго место, Спасителот вели: „Тешко на оние што сега се смеат“. Ова не значи дека постојано треба да бидеме очајни и да плачеме, но значи дека не треба да живееме безгрижно, не треба да го претвораме животот во празна игра и постојан циклус на задоволства. Животот е борба, подвиг, голема задача. За жал, ова малку го разбираме овде. Ќе го разбереме подоцна, кога ќе мора да одговараме за нашите животи и можеби горчливо да плачеме за оние што толку многу се смееле.
Кои ожалостени можат да се наречат благословени или среќни? Кога и како ќе бидат утешени?
Прво, среќен е оној кој плаче од сопствената тага, од тагите што се неизбежни во овој живот. Самите солзи ја ублажуваат тагата, но тоа не е доволно. Бидејќи тагите се знак на Божјата љубов и, со покорност и вера, нè доближуваат до Бога, нашата душа ја чувствува оваа близина до Изворот на животот, и тивок мир и одредена неземна радост се шират низ срцето меѓу горчливите солзи...
Но, човек може да плаче не само од сопствената тага, туку и со другите, од чувство на христијанска љубов. Блажени се оние што плачат со овие солзи! Кој може да ги изброи сите радосни моменти што ги снаоѓаат оние што сакаат и знаат како да ја споделат тагата на другите? Човек, а понекогаш и целото семејство, е избавен од потребата. Безнадежно болните се враќаат во живот. Мирот се враќа таму каде што претходно го немало, каде што изгледал засекогаш изгубен. Не е ли сето ова извор на најчиста радост за сочувствителна душа? Но, овие милостиви, сочувствителни души ќе доживеат целосна, сега незамислива радост кога ќе чујат: „Дојдете, благословени од Мојот Отец, наследете го царството Божјо, приготвено за вас“ - и ќе знаат дека со зборови и солзи на сочувство, во свет на тага, го утешиле Самиот Бог...
Конечно, секој од нас има постојана, заедничка причина за солзи: нашата духовна сиромаштија, слабост и грешност. Блажени се оние што плачат со овие солзи! Ова горчливо самоосудување е како пламен во кој се голтаат разни грешни приврзаности, вклучувајќи ја фарисејската самодоволност, ароганција и гордоста што седи толку длабоко во нас што многумина остануваат незабележани. Дури и тука, оние што тагуваат за своите гревови добиваат утеха кога, преку покајание и исповед, душата се отвора кон Божјиот Дух, кој ја лекува нејзината мака, и кога смирувачките зборови на Спасителот одекнуваат во страдалното срце: „Сине, гревовите ти се простени“. Но, овој благословен мир е само предвкус на вечен, ненарушен мир и трајна радост во Царството Небесно. „Сега навистина имате тага “, им вели Господ на сите што ја чувствуваат и тагуваат својата одвоеност од Него, „ но Јас пак ќе ве видам, и ќе се зарадува срцето ваше, и радоста ваша никој нема да ви ја одземе“ ( Јован 16:22 ). Нека Господ ви ја даде целата оваа радост преку молитвите на големиот Свети Николај, кој обилно плачеше со сите овие солзи на земјата и за тоа се здоби со голема радост на небото. Амин.
✍️ Подготвено од блогот „Православни Духовни поуки од Светите Старци“
Comments
Post a Comment
Напиши коментар