Молитва од усните до срцето - Архиепископ Павлос Пападопулос

 

Исто како што земјоделецот трпеливо ја сее земјата, така и христијанинот го сее името Божјо во своето срце.

И доаѓа време - не по човечка пресметка, туку по божествена икономија - кога молитвата се спушта од усните во срцето.

Тогаш се открива тајната: вистинската молитва не е зборови, туку срдечно сеќавање на Бога.

Неговото трајно присуство во нас, Неговото слатко сеќавање е тоа што го придружува секој здив, секоја болка, секоја радост.

Тоа е „Господи Исусе Христе, помилуј ме“ што повеќе не се кажува само со глас, туку чука ритмички со срцето.

Во оваа молитва, човекот станува тивок.

Тој не бара многу, не се жали.

Тој се предава.

Тој едноставно стои пред Бога, гол и вистински, скршен и понизен.

И во таа тишина, Бог зборува.

Не секогаш со зборови, туку со мир, со спокојство, со необјаснивата сигурност дека не сме сами.

Молитвата тогаш станува начин на живот.

Го трансформира секојдневниот живот, го осветува времето, ја осветлува болката и му дава значење на крстот.

Така, молитвата не е само збор; таа е однос.

Тоа не е навика; тоа е општество.

Тоа е постојаното враќање на срцето кон Бога, каде што човекот ја наоѓа својата вистинска татковина, траен мир и нелицемерна љубов.

И сега човекот станува мек како шепот.

Тој станува добар.

Сè е прегрнато тајно, од срце.

Сега нема непријатели, туку само луѓе во болка.

Сè е сфатено правилно, без емпатија и себичност.

На секого му се простува лесно и без напор.

Молитвата не е само должност, ниту религиозна навика; таа е начин на постоење. Таа е враќање на умот на местото од кое заминал, враќање на срцето во неговиот центар.

 Вистинската молитва не е нешто што го правиме; тоа е нешто што стануваме.

И тоа само преку Неговата благодат.

Вложуваме посветеност и волја.

И Бог доаѓа и нè зграпчува и нè мие во Неговата мудрост и светлина.