Што рече тој-и-тој за мене? Зошто го кажа тоа? Како ме погледна? Што мислеше? Сега што ќе се случи? Како ќе се случи? Што ако? Можеби? Вие велите? И мачењето нема крај.
Јас сум сопствениот џелат, затоа што дозволив мислењето на другите толку многу да го мачи мојот сопствен живот.
Уморен и исцрпен од нивниот изглед, од нивните потреби, болеста тропа барајќи на вратата од мојот живот, барајќи го мојот ум и тело. Пред да се случи ова, и додека сè уште имаме време.
Да застанеме и да го прекинеме маѓепсаниот круг на овие токсични мисли. Да речеме, ова е доволно.
Нека ме гледа секој колку и како сака. Нека зборува што сака и што и да им капе од усните, јас тврдоглаво и заколнав во животот што ми е даден, ќе го правам она што го чувствувам, она што мојата душа го чувствува и бара и она што моето срце копнее. Се додека не му наштетам на никого.
Барам да живеам на свој начин, на свој живот. Да живеам и да умрам сам, а не некој друг на мое место.
Бог ми даде живот и повеќе не можам да го трошам на погледите и желбите на другите…
Отец Хараламбос Пападопулос
✍️ Подготвено од блогот „Православни Духовни поуки од Светите Старци“
Comments
Post a Comment
Напиши коментар