Заборавениот Господ

 

Браќа и сестри,

живееме, но не живееме.

Дишеме, но не чувствуваме.

Сите сме живи по тело,

а мртви по дух.

Го заменивме Бога со своето „ЈАС“.

Го тргнавме Христос од средината на нашиот живот

и го поставивме нашето „ЈАС“ на престолот што Му припаѓа Нему.

Се поклонуваат луѓето денес —не на Крстот,

туку на огледалото.

Не на љубовта,

туку на сопствениот успех.

Не на Вистината,

туку на лага која убаво звучи.

Нашите колена повеќе не знаат што е молитва.

Нашите раце се зафатени со телефони,

нашите срца се полни со грижи,

нашите мисли се полни со помисли и планови.

А каде е Бог?

Го заклучивме во книга што собира прашина,

во Евангелие што никој не го отвора.

Го оставивме да стои Сам

на полицата на заборавот.

Секој Божји празник ни е само повод за трпеза,

за фотографија,

за размена на празни зборови.

Постот го исмејуваме,

молитвата ја прескокнуваме,

а совеста ја успиваме со зборовите:

„Па сите така живеат.“

Но Христос не се мери со „сите“.

Тој се мери со љубов,

со прошка,

со солзи,

со жртва.

Го слушате ли Неговиот глас, браќа и сестри?

Тивко, во длабочината на срцето,

кога ноќта ќе стане премногу тивка,

кога совеста ќе заплаче —

тоа не е вашата тага.

Тоа е Тој.

Христос, кој уште чука на вратата на вашата душа.

И вели:

„Дете мое, каде си?

Те барам во секој твој ден,

а ти ме избегнуваш со секој твој избор.“

Ние, луѓето на XXI век,

сме богати со технологии,

а сиромашни со мир.

Имаме сè,

а немаме ништо што вреди.

Се фалиме со тоа што знаеме,

а не знаеме да љубиме.

Се трудиме да изгледаме убаво,

а забораваме да бидеме добри.

Се срамиме од Крстот,

а се гордееме со гревот.

Христос, браќа и сестри,

не исчезна —

Ние исчезнавме од Него.

Се оддалечивме толку многу,

што кога ќе Го чуеме,

викаме:

„Кој е Христос?“

А Тој — и денес, и утре, и во вечноста —

од Крстот повторно повикува:

„Оче, прости им,

зашто не знаат што прават.“

И ако постои уште една солза во нашите очи,

ако уште има искра на болка во совеста,

ако уште има тивок шепот во нас што вели

„Господи, прости ми“ —

тогаш не е доцна.

Тогаш, можеби,

сме го нашле патот назад кон домот.

Назад кон Него.

Назад кон светлината.

„ГОСПОДИ ИСУСЕ ХРИСТЕ, СИНЕ БОЖЈИ, ПОМИЛУЈ МЕ МЕНЕ ГРЕШНИОТ“

О.Т.

✍️ Подготвено од блогот „Православни Духовни поуки од Светите Старци“