• 0 коментари • прегледи • ... минути читање

Кога се чувствуваме неразбрани: Можеби Бог токму така ни ја спасува душата?

Постои една длабока болка што речиси секој човек ја искусил во својот живот. Болката кога сме одбиени, неценети или премолчено предадени. Оној момент кога луѓето што ни се најблиски ни го вртат грбот — токму тогаш кога ни се најпотребни.

Во такви моменти на осаменост, природно почнуваме да бараме сочувство. Сакаме да бидеме разбрани, сожалувани, оправдани и прифатени. Но, тука се раѓа клучното прашање: зашто бараме исцеление од оние на кои и самите им е потребно исцеление? Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината.

Научете од Голгота: Луѓето се менливи

Ако се вратиме настрана од сопствената болка и се сетиме на Голгота, ќе видиме дека речиси сите Го напуштија Христа во Неговите најтешки часови:

• Јуда Го предаде за триесет сребреници.

• Петар Го одрече три пати пред да запеат петлите.

• Толпата која до вчера екстатично викаше „Осана!“, само неколку дена подоцна викаше: „Распни Го!“

Ако дури и Безгрешниот Син Божји ја вкуси горчината на човечкото отфрлање, зошто ние очекуваме дека ќе бидеме поштедени од тоа?

Осаменоста како Божји повик

Понекогаш Господ ја дозволува осаменоста во нашиот живот — не за да нè скрши, туку за да ги оттргне нашите срца од лажната надеж во луѓето.

Сè додека бараме потпора во човечката пофалба, признание и сочувство, ние остануваме заробеници на туѓото мислење. Но, кога сета земска поддршка ќе исчезне, човекот конечно престанува да гледа околу себе и почнува да гледа нагоре — барајќи Го Оној Кој никогаш нема да го предаде.

Свети Силуан Атонски прекрасно го опишува овој копнеж:

„„Тагува душата моја по Господа, и со солзи Го барам. Како да не Те барам, Господи.“

Каде да ја побараме вистинската утеха?

Време е да престанеме да бараме сочувство таму каде што тоа не може да се најде. Наместо тоа, да дојдеме кај Христа со сите наши болки, стравови, неправди и солзи.

Тој е Единствениот Кој:

1. Нема да ве отфрли кога сите други ќе си заминат.

2. Нема да ве осуди за вашите слабости.

3. Нема да ве предаде кога ќе стане тешко.

4. Нема да се откаже од вас, без разлика на сè.

Преку тајната на Исповедта, Господ го симнува тешкиот товар на гревот и горчината од душата. Преку Светата Причест, Тој Самиот влегува во човечкото срце и го исполнува со мир. Тогаш конечно станува јасно: ниту една човечка љубов не може да ја замени Божјата Љубов.

На крајот...

Кога луѓето ќе престанат да не разбираат, не очајувајте. Тоа не е крај на нашата приказна.

Понекогаш, токму кога сè околу нас ќе замолчи, Господ почнува тивко да зборува со нашето срце.

„Господе Исусе Христе, Сине Божји, помилуј ме мене грешниот/ата.“

⚠️ Важна напомена за преземање содржини:

Текстовите на овој блог се подготвени со многу труд од страна на Православни Духовни поуки од Светите Старци.

Строго е забрането копирање на текстовите и нивно директно објавување на Фејсбук страници, групи или други веб-сајтови. Доколку сакате да споделите некоја поука, ве молиме направете го тоа исклучиво преку споделување на директниот линк од блогот, со цел да се почитува авторскиот труд. Ви благодариме на разбирањето! Христос Воскресе!