• 0 коментари • прегледи • ... минути читање

Кога болката прашува: „Каде е Бог?“

Има моменти кога човекот не го бара Бога со зборови, туку со плачот на својата душа. Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината. Тој Го бара во болнички соби, под слабата светлина на ноќна ламба, покрај кревет каде што животот тивко се бори. Тој Го бара во загуби, во солзи што не наоѓаат утеха, во ноќи што како никогаш да не зазоруваат.

И тогаш големото и болно прашање се издига од длабочините на срцето:

„Каде е Бог?“

Овој крик не е грев. Тоа е гласот на ранетиот човек кој не може да ја задржи мистеријата на болката. Тоа е истиот крик што се слушнал во Псалмите, истата мака што поминала низ срцата на Пророците, Светите и Мачениците. Верата не значи дека човекот престанува да страда; тоа значи дека дури и во болката не престанува да се свртува кон Бога.

Кога гледаме болно дете, млад човек што умира или мајка што ја држи раката на своето дете и се моли со солзи, секое човечко објаснување изгледа сиромашно. Нема ладни совети или лесни теолошки одговори. Тишината, молитвата, присуството и сочувството се соодветни.

Болката на другиот не е место за покажување на нашето знаење. Тоа е свето место каде што мора да клекнеме.

Бог не ја создал смртта, ниту се радува на уништувањето на човекот. Смртта влегла во светот како плод на одвојување од Изворот на животот. И Христос не дошол едноставно да ја објасни смртта; тој дошол да ја смачка.

Тој стоел пред гробот на Лазар и плачел. Не останал рамнодушен кон човечкото страдање. Плачел со оние што тагувале, а потоа открил дека гробот нема последен збор.

„Јас сум воскресението и животот.“

Ова е одговорот на Црквата. Не теорија, туку Личност. Не човечка утеха, туку Воскреснатиот Христос.

Смртта останува болна, бидејќи ги разделува оние што биле сакани. Црквата не нè замолува да се преправаме дека одвојувањето не боли. Но, таа нè замолува да не тагуваме како луѓето што немаат надеж. Зашто по Воскресението Христово, гробот повеќе не е ќорсокак. Тоа е привремено чекање на заедничкото воскресение.

Каде што го гледаме крајот на земното патување, верата го гледа заминувањето на душата кон вечноста. Не ги знаеме Божјите судови, ниту можеме да ги истражиме длабочините на божествената икономија. Затоа не одлучуваме лесно за никого. Но, го доверуваме починатиот на бесконечната милост на Оној кој го познава срцето на секој човек, раните, борбите, солзите и последното тајно движење на неговата душа.

И се молиме:

„Почивај, Господи, душата на Твојот слуга, на место на светлина, на место на зеленило, на место на освежување, каде што бегаат сите болки, таги и воздишки.“

Оваа молитва не е поетска желба. Таа е надеж на целата Црква. Таа е гласот на живите кои не престануваат да го сакаат починатиот. Зашто љубовта не се раствора пред гробот. Таа се соединува со молитвата и продолжува да го придружува човекот надвор од границите што ги гледаат нашите очи.

Каде е тогаш Бог кога човекот страда?

Тој е таму.

Тој е во болничката соба, не како причина за болка, туку како Татко кој не го напушта Своето дете. Тој е во воздишката на болниот, во молитвата на мајката, во раката што брише солза, во лекарот што се бори, во личноста што останува будна покрај страдалникот.

Тој е Оној што ја познава болката не од далеку, туку од Крстот.

Христос не ни ветил живот без таги. Но, ни ветил дека нема да нè остави сирачиња. Се спуштил во најтемните длабочини на човечкото страдање, за да нема повеќе темнина во која човекот би бил сосема сам.

Кога немаме зборови, доволно е да шепнеме:

„Господи Исусе Христе, помилуј ме.“

Кога срцето не може да поднесе да се моли, дури и солзата станува молитва. Бог ја  слуша дури и тишина. Тој знае што не можеме да изразиме. Тој ја гледа верата што трепери и не ја гаси светилката; Тој ја покрива со Својата љубов сè додека нејзиниот пламен повторно не стане посилен.

Но, не треба да се сеќаваме на Бога само кога животот се затемнува. Да го бараме и во деновите на мир. Во насмевката на детето, во лебот на масата, во здравјето што го земаме здраво за готово, во светлината на зората, во прегратката на саканата личност, во зората на уште еден ден на покајание.

Благодарноста е исто така молитва.

Кога учиме да му благодариме на Бога за малите нешта, нашето срце се вкоренува. И кога ќе дојде искушението, може да се свитка, но не се искоренува лесно.

Верата не значи дека ги имаме сите одговори. Верата значи дека му веруваме на Оној што ги има одговорите, дури и кога не можеме да ги видиме. Тоа значи да стоиме под Крстот без да разбираме сè, но да знаеме дека по Голгота доаѓа Воскресението.

И сè додека не осамне тој ден кога Бог ќе ја избрише секоја солза од очите на луѓето, да бидеме утеха за нашиот брат.

• Да не зборуваме премногу на болката; 
• Да сакаме повеќе.
• Да седнеме покрај болните.
• Да ја држиме раката на страдалниците.
• Да се ​​сетиме на оние што починале.
• Да се ​​молиме за оние што повеќе не можат да се молат.
• Да бидеме мала светилка во ноќта на другиот.

Затоа што многу пати лицето што прашува „Каде е Бог?“ очекува да го види одговорот во нашата љубов.

⚠️ Важна напомена за преземање содржини:

Текстовите на овој блог се подготвени со многу труд од страна на Православни Духовни поуки од Светите Старци.

Строго е забрането копирање на текстовите и нивно директно објавување на Фејсбук страници, групи или други веб-сајтови. Доколку сакате да споделите некоја поука, ве молиме направете го тоа исклучиво преку споделување на директниот линк од блогот, со цел да се почитува авторскиот труд. Ви благодариме на разбирањето! Христос Воскресе!