Во Москва во 1980 год. една жена затропа на вратата на свештеникот беше полноќ.Таа го замоли свештеникот да појде со неа да зборува со еден тешко болен човек.
Свештеникот се спреми и замина со неа. Се приближија до една стара куќа,колиба...
Една млада жена им отвори и влегоа внатре во собата.
И одеднаш свештеникот остана сам во собата со болниот човек.
Човекот кој лежеше на креветот ја испружи раката спрема вратата и шкрипејќи со забите му кажа на свештеникот:
- Излегувај! Кој ве повика? Јас сум атеист и како атеист ќе умрам.
Свештеникот се збуни...
-Но јас не дојдов сам! Ме повика една стара жена!...
- Која стара жена? Непознам ниту една стара жена!
Свештеникот, додека стоеше спротив него, ја здогледа фотографијата која стоеше над главата на болниот човек.
Оваа жена, му одговори.
- Еве ја!
- Која е оваа жена?
- Оваа е мојата мајка. Но таа е почината пред многу години!
И двајцата за момент останаа вкочанети.
Чувствуваа некој стравопочит. Болниот човек започна да плаче.
А после плачењето, побара да се исповеда.
Неговата мајка се погрижи за него од небото,да му го покаже патот кон спасението...
Од книгата " На Крстопат,,
Димитриј Дудко
Comments
Post a Comment
Напиши коментар