Во Москва во 1980 год. една жена затропа на вратата на свештеникот беше полноќ.Таа го замоли свештеникот да појде со неа да зборува со еден тешко болен човек.

Свештеникот се спреми и замина со неа. Се приближија до една стара куќа,колиба...

Една млада жена им отвори и влегоа внатре во собата.

И одеднаш свештеникот остана сам во собата со болниот човек.

Човекот кој лежеше на креветот ја  испружи раката спрема вратата и шкрипејќи со забите му кажа на свештеникот:

- Излегувај! Кој ве повика? Јас сум атеист и како атеист ќе умрам.

Свештеникот се збуни...

-Но јас не дојдов сам! Ме повика една стара жена!...

- Која стара жена? Непознам ниту една стара жена!

Свештеникот, додека стоеше спротив него, ја здогледа фотографијата која стоеше над главата на болниот човек.

Оваа жена, му одговори.

- Еве ја!

- Која е оваа жена?

- Оваа е мојата мајка. Но таа е почината пред многу години!

И двајцата за момент останаа вкочанети. 

Чувствуваа некој стравопочит. Болниот човек започна да плаче.

А после плачењето, побара да се исповеда.

Неговата мајка се погрижи за него од небото,да му го покаже патот кон спасението...



Од книгата " На Крстопат,,

Димитриј Дудко






Comments